Melónur og grasker, sett upp af listfengi við þjóðveginn til að örva sölu. Það gerist ekki betra í listaháskólum ef farið er út í form og liti.  Hér má glöggt sjá að enginn ávöxtur er þar sem hann er fyrir tilviljun. 

Myndavélin gerir margar kúnstir og fangar samspil ljóss og skugga við pálmalundinn.

Konungur dýranna virðir fyrir sér hóp aðkomumanna.  Fimm metrar eru í bílinn sem er þéttsetinn ferðamönnum sem dást að syfjulegum svipnum.  Hann er vel falinn í grasinu, en kattavinir munu þekkja eyrnablakið sem gefur til kynna að hann fylgist líka með þeim sem læðast að aftan frá.

Þau hafa sterkan persónulegan svip, ekki þessi stöðluðu skilti sem eru eins um allan heim, heldur dregin skýrum dráttum hagleiksfólks sem túlkar atriði úr umferðarmenningunni með penslum sínum.  Ekkert skilti alveg eins og það næsta.  Hér er það gangbraut, en skoðið hér hvernig varað er við ,,máluðum hundum".

kringum hitt og þetta...eins og til dæmis antilópurnar í Chobe garðinum í Botswana.  Þarna má glöggt sjá hvernig þær felast fyrir rándýrum og rugla í ríminu með því að standa þétt saman.  Hvað er hvað í þessu kraðaki? er spurning sem ungt svangt ljón hlýtur að þurfa að spá vandlega í áður en lagt er til atlögu.

Þessir bolir eru vinsælir víða í Malaví.  Fyrsti blökkumaðurinn sem varð forseti Bandaríkjanna fyllti fólk von og stolti.  Annað með hvernig úr rættist, en um tima leit allt vel út, og svo er bolur alltaf bolur þar sem fátt er um föt.

Suður afríski söngurinn, þjóðsöngur þriggja landa og baráttusöngur blökkumanna. Jólasöngur okkar í ár. Upphaflega sálmur á 19.öld á máli frumbyggja, en tók svo breytingum. Hér er þýðingin nálægt fyrstu útgáfu, en konurnar syngja hann sem þjóðsöng Suður Afríku. Tansanía og Sambía nota einnig sem þjóðsöng, og áður gerðu Namibía og Zimbabwe það líka. Konurnar í Enza smiðjunni færa okkur sönginn beint frá hjartanu: Blessaðu Guð Afríku, megi hún lyfta hornum sínum hátt.
(stærri mynd á www.youtube.com/stefanjon).

Eitthvað stendur til.  Útför? Brúðkaup? Eða manndómsvígsla ungra sveina?  Konur ganga fylktu liði með bala á haus fulla af ljúfmeti, og ein með veifu sem táknar að líkindum að eitthvað meiriháttar sé í uppsiglingu. 

Allt tilbúið: Nú má 'ann rigna.  Akurinn fagurlega skáraður.  80% malava eru sjálfsþurftarbændur sem lifa af því sem þeir rækta kringum kofana sína.

Morgunn undir tré.  Skammt undan liggur beinahrúga af vísundi.  Þetta var góð nótt hjá ljónunum og nú er bara að njóta lífsins, dúra og slappa af yfir heitasta tíma dagsins.

Þrjú í kös.  Ljónynjur, systur eða frænkur.  Í nokkur hundruð metra fjarlægð lágu 8 ljón saman, það var ,,piparsveinahjörðin", ungljón af karlkyni sem ekki fá lengur að vera nálægt konungi hjarðarinnar.  Hans hátign rekur yngri karldýr burt þegar áhugi þeirra á kvenkyninu verður of mikill.  Piparsveinarnir halda saman meðan bandalagið er hentugt, en á endanum tekur einhver sig út úr hjörðinnig og skorar konunginn á hólm.  Kvendýrin halda saman kynslóð fram af kynslóð en karlarnir koma og fara, veldi hvers og eins stendur oftast aðeins tvö ár, þá kemur einhver frískari til sögunnar og veltir þeim gamla af stalli.   Hann hrökklast burt og veslast upp, einn og yfigefinn.

Á leið í hamstur.  Gjaldeyrisskortur í landinu, engin olía, langar raðir, langt að fara eftir orku.  Daglegt líf og amstur.

Fiskihjallar.  Smáfiski er dreift á bastmottur sem lyft er frá jörðu með stauravirki.  Þetta eru ,,skreiðarhjallar" Malavímanna við vatnið.  Fiskurinn herðist og er mulinn í stöppu með lauk og olíu til að snæða með maís.

Konurnar snúa rétt eins og íslensku saltfiskkonurnar breiddu út til að sólþurrka.

Svipmikill afli. En ekki stór.  Á stærð við loðnu.

 

Þessar tvær himafrúr eru í vatnsnefnd sem gætir þess að allt sé í sómanum hjá nýju vatnsbóli sem Þróunarsamvinnustofun gerði í heimabyggð þeirra.  Alls eru vatnsbólin 33 í norð-vesturhluta Namibíu þar sem hjarðmenn lifa af nautgriparækt.  Hér er myndband sem sýnir aðstæður og fólkið sem nýtur þessarar aðstoðar.

Það er myndarbolti sem þenur vogina á spítalanum sem Íslendingar byggðu við Apaflóa.  Hjúkkurnar standa ánægðar hjá enda ekki alltaf sem svona stóra krakka rekur á fjöru ungbarnaeftirlitsins.  En það hafa verið góðir tímar og mamma með brjóstið til reiðu eins og sjá má.  Sjá myndband um verkefni Íslendinga í Malaví hér.

Hýenur eru ekki vinsæl dýr.  Hræætur, gagga undarlega, undarlega afturhallandi á búkinn og lúpulegar.  En ekki dæma!  Bitið er þrisvar sinnum sterkara en í ljóni.  Þær eru félagslyndar og skipulegga sig vel: Fimm hýendur reka burt eitt ljón ef bráð er í húfi.  Hlaupa hratt.  Og una sér vel í faðmi fjöskyldunnar eins og sjá má.   Mamma með unga smá.  Hvað er hugljúfara?

Fyrir ferðamenn í leit að friði og ró er Likoma eyja á Malaví vatni hreinræktuð Paradísareyja.  Hjá eyjaskeggjum sjálfum er lífsbaráttan sjálfsagt hörð.  Skútur sigla yfir að blárri strönd Mósambik eftir varningi, skammt undan stunda fiskimenn veiðar, og eitthvað er um gripi í bland.  Merkilegasta mannvirkið er dómkirkja ,,á heimsmælikvarða" byggð fyrir 100 árum af breskum trúboðum.  En eina verslunargata bæjarins liggur niður að ströndinni þar sem líf er og fjör.  Hér er myndasyrpa frá þessari merkilegu eyju.

Ljósmyndarar kalla það gullnu stundina, þegar hin skæra Afríkusól er loksins að setjast og samspil ljóss og skugga verður efni í myndir.  Þessi gíraffi virtist meðvitaður um þetta gullna hlutverk sitt þar sem hann stillti sér upp fyrir vélina.



Þá voru þessir bavíanr hinir rólegustu og létu sólarljósið teikna sig í graslendinu enda um nóg annað að hugsa en hvernig þeir tækju sig út á internetinu.

Búin að vaska upp og á heimleið með eldhúsáhöldin.

Einhvern tíman var sungið á Íslandi: Rokkarnir eru þagnaðir.  Hjá okkur er það froskarnir eru þagnaðir, loksin!  Hvílík læti um fengitímann.  En heimilisvinum fækkar ekki við það.  Leðurblakan í stofunni var borin út án viðhafnar, en þessi náungi fékk að leika lausum hala á veröndinni þegar búið var að loka gluggum.  Gæti reyndar verið góður á pönnuna! 

*
Fuglarnir baða sig í síðdegissólinni og ná sér í snarl á leirunum stórfljótsins sem rennur um Luwanda garðinn í Zambíu.

Hann er frægur að endemum í Liwonde garðinum í Malaví, þessi eintennti fíll sem kallaður er ,,Vandmál".  Hann á það til að kasta sér í sundlaugina við eina stóra gististaðinn í garðinum og lætur sér fátt fyrir brjósti brenna.  En einhvern tíman kom hann sér í vanda sem leiddi til þess að önnur tönnin losnaði, hin er með þeim glæsilegri sem gerast.

Það þarf ekki húsnæði til að opna fataverslun.  Næsta tré er nógu gott til að sýna fjölbreytt úrval af tískufatnaði - Karnabær hvað?

Hádegisverður.  Það þarf að hafa fyrir hlutunum ef maður er fíll.  Fílar þurfa tugi kílóa af laufi og grasi daglega og eru ekki sérlega orkunýtnir.  44% af því sem þeir eta nýtast til að viðhalda krafti í búk sem vegur oft meira en tonn, meira en helmingur gengur niður af þeim án þess að meltast í frumstæðu meltingarkerfinu.  Maginn er einn stór gámur.  Það má því ekki dvelja lengi við án þess að matast. 

Alnæmissjúkir sitja saman - og standa saman.  Þetta er stuðningshópur smitaðra í einu litlu þorpi í sveitinni í Malaví.  Þau sem bera HIV veiruna koma saman, ræða málin, veita stuðning og segja að sér líði betur fyrir vikið.  Rauði kross Malaví kemur þessum hópum á laggirnar og veitir þeim styrk og aðstoð til að bæta lífið.  Þau ræða næringarmál, bestu leiðir til að styrkja ónæmiskerfið, og rækta grænmeti í garði skammt undan - til að hafa hollan og góðan mat.

Litli stúfur ætlar sér að komast hátt!  Flóðhestafjöskyldan er nánar tiltekið einn stór og frekur tarfur með allar kýrnar í kringum sig.  Og afkvæmin.  Þau halda saman og í vatninu líður þeim vel.  Félagskerfi flóðhesta er flókið, en þeir ,,merkja" sér yfirráðasvæði með þvagi sínu í vatninu.  Á landi dreifa þeir saur sínum með því að sveifla dindlinum hratt eins og spaða meðan þeir skíta, þannig verður öðrum ljóst hver ræður þar!  Þeir fara á land á nóttunni og háma í sig gras.   En vei þeim sem lendir á milli flóðhests á landi og vatnsins sem hann býr í.   Hann ærist af ótta og klippir hvað sem er í sundur með ógnarmiklum kjafti sínum.  Hleypur hæglega uppi mann á flótta.  Flóðhestar eru mannskæðustu dýr Afríku á eftir moskítóflugunni sem ber malaríu.

Þessi myndarlega húsfrú tekur uppvaskið með sér niður í fjöru vatnsins til að skola af.  Húsin í þorpinu hafa ekkert rennandi vatn.  Það kemur úr brunnum með handdælum.   Ef þeir eru þá til staðar.  En þetta er fljótlegra.  Ef vatnið kemur ekki til uppvasksins kemur uppvaskið til þess.  Þróunarsamvinnustofnun vinnur nú að gerð brunna og borhola sem veita eiga 100.000 manns aðgang að hreinu vatni í innan við 500 metra fjarlægð frá heimili.  Kostnaður?  Á bilinu 1500-2000 kr. á mann sem verkefnið nær til.

Múrsteinavertíðin stendur nú sem hæst í Malaví.  Leirinn er unnin úr jörðu, hann mótaður í heppilega byggingarsteina og svo hertur í eldi.   Sem sjá má er hlaðin vegleg stæða og opin neðst á henni eru eldhólf.  Væn eldiviðarstæða er komin við hlið múrsteinanna og nú er hægt að hefjast handa: fíra upp og innan tíðar verður hægt að byggja einbýlishús.

Á heimleið eftir langan dag.  Malavískar konur bera þungar byrðar og einkum á höfðinu.

Veftímaritið kemur til áskrifenda gjaldfrjálst.  Skráning hér.

Hér má skoða fyrri tölublöð:

Júní-júlí 2008
Maí 2008
Mars 2008
Febrúar 2008
Janúar 2008

Ferðamannaparadísin Namibía með Íslendingum í heimsókn.

Smá hlé á regntímanum og tækifærið notað!

Fingurgull, eyrnalokkar og pinnar í eyrum, gull í framtönnum og svo þetta magnaða bros og augnaráð.  Flottara verður það ekki.

Töfrastundin er hún kölluð, klukkustundin fyrir sólsetur.  Þá á maður að finna afvikinn stað og dvelja einn með hugsunum sínum.  Þessi kusu að vera tvö með draumalandinu.

Himbakarlar geta vel átt margar konur, allt upp í sex hef ég heyrt.  Ég sagði þeim að íslenskir karlar mættu líka eiga sex konur - bara ekki allar í einu.  Þeim fannst það ekki slæmt.

Erfðaprinsinn á sléttunni.  Verðandi konungur dýranna.  Algjörlega sáttur meðan mamma lúrir.

Í kvöldsólinni nálgast þeir vatnsbólið ofurhægt og loksins eftir langa mæðu þora þeir að færa sundur framlappirnar og teygja sig í langþráða svölun.  Þeir sjást ekki í myrkrinu en skugginn á roðagylltu vatninu kemur upp um þá þar sem þeir standa á haus.

Auðvitað máttu taka mynd!  Bestu kveðjur.

Félagslyndi vefarinn er fugl sem býr í sambýli eins og þessu, allt upp í 200 fuglar saman.
Við sjáum stuttmynd um þetta fjölbýli fuglanna.

Þjóðverjar ,,áttu" Namibíu og reistu þetta hús í þjóðleið, á því stendur ártalið 1908.  Um það bil sem Íslendingar fengu heimastjórn fengu Namibíumenn þýskan arkitektúr í bæjum og úti á mörkinni.  Hér gistu lestir á leið frá ströndinni inn í land. 

Eins og draugakastali í eyðimörkinni. En er 5* hótel fyrir þá sem koma vopnaðir fimmtíuþúsundkalli fyrir eina nótt með kvöldverði fyrir 2.

Strúturinn setur svip á landslagið víða í Namibíu.  Þessar matarmiklu skepnur geta orðið 2 metrar á hæð og hlaupa hvern þann mann uppi sem þeim er í nöp við, sem er ekki oft.  Venjulega eru þetta meinleysisgrey sem forða sér rólega ef maður kemur nærri.  Þeir gera sér ekki merkileg hreiður.  Þetta er álíka merkilegt og kríuhreiður heima, bara heldur stærra.  Hola eða dæld á stærð við borstofuborð að flatarmáli, sem þeir róta til og móta eftir sköpulaginu í liggjandi stöðu, engin strá, engin dúnn.  Bara þægileg dæld í vegarkanti þar sem þeir verpa 15-20 eggjum.  En vei þeim sem kemur nálægt þegar verja þarf ungana.  Þessi hér að ofan var ekkert að flýta sér þegar okkur bar að.  Bað okkur með látbragðinu að slappa af.